ပညာေခတ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း

အခန္း(၅)

ပညာေရးႏွင့္ ဦးေႏွာက္ဆက္စပ္မွဳ

၂၁-ရာစုပညာေခတ္ (Knowledge Scociety- age of wisdom) ကို ပညာရွင္မ်ားက ေရးသားေဖာ္ျပၾကရာတြင္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနမႈကို ပုိ၍ပုိ၍ ေရးသားလာၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရွိရပါသည္။
`လက္ဇပ္ႏွင့္ သံလြင္ပင္` စာအုပ္ေရးသားသူ ဂ်ာနယ္လစ္ `ေတာမတ္ဖရင္းမင္း` က မပစ္မခတ္ေသာ က်ည္ဆန္မဲ့စစ္ပြဲအသစ္ျဖစ္ေသာ ဦးေႏွာက္စစ္ပြဲမ်ား `Brain Wars` ေပၚလာမည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ပညာရွင္မ်ားစြာကလည္း Brain Storming ဟု ေရးသားၾကရာတြင္ စာေရးဆရာပညာရွင္ ေနဇင္လတ္ကလည္း Brain Storming မွ တီထြင္ၾကံဆမႈ ‘Creativity` ကုိ ရလာတတ္ေၾကာင္း၊ Idea ဆိုသည့္ အေတြးအိုင္ဒီယာမွာလည္း Brain Storm မလုပ္ဘဲ မရတတ္ေၾကာင္း ဓါးကိုေသြးမွ ထက္သကဲ့သို႔ ဦးေႏွာက္ကုိ ေသြး `Brain Storming` လုပ္ေပးပါမွ ထက္ျမက္လာမည္ဟု ဆိုပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေဒါက္တာနန္းဥမၼာေရးေသာ `အံ့ၾသဖြယ္ရာ လူ႔ခႏၶာ` မွ ဦးေႏွာက္၏ ခႏၶာေဗဒ `Anatomy` ႏွင့္ ဇီ၀ကမၼေဗဒ Physiology အၾကာင္းတုိ႔ကုိ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပလုိပါသည္။ ဦးေႏွာက္သည္ ဦးေခါင္းခြံအတြင္းတြင္ တည္ရွိ၍ တစ္ပိသာမရွိတရွိ ၃/၄ ေပါင္ခန္႔ေလးသည္။ ေယာက်ာ္းမ်ားတြင္ အနည္းငယ္ပုိေလးသည္။ သို႔ေသာ္ အေလးခ်ိန္မွာ ဉာဏ္ေကာင္းမွဳ/ မေကာင္းမွဳႏွင့္ မဆုိင္။ အေၾကာင္းမွာ ဉာဏ္ေကာင္းျခင္း မေကာင္းျခင္းသည္ ဦးေနွာက္အတြင္းတြင္ ရွိေသာ ဦးေႏွာက္ကလပ္စည္း အေရအတြက္၊ ယင္းတုိ႔ အလုပ္လုပ္ပံုႏွင့္ ထုိသို႔ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ေအာင္ အာဟာရရရွိမွဳ၊ ေလ့က်င့္အသံုးခ်မွဳေပၚတြင္သာ တည္ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဦးေႏွာက္ပိုေလးတုိင္း ဉာဏ္ပိုမရွိ၊ ဦးေႏွာက္ၾကီးတုိင္း၊ ေခါင္းၾကီးတုိင္း ဉာဏ္ၾကီးသည္မဟုတ္။

ဦးေႏွာက္တစ္ခုတြင္ ကလပ္စည္းအေရအတြက္မွာ သန္းေပါင္းတစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ခန္႔ရွိ၏။ ယင္းတုိ႔သည္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ကူးျခင္းျဖင့္ အလုပ္လုပ္သည္။ ယင္းကလပ္စည္းတုိ႔က ထုတ္လႊင့္ေသာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္သည္ ဖေယာင္းတုိင္(၂၅) တုိင္အားခန္႔ (၀ပ္ ၂၅) ရွိသည္ဟု သိရသည္။တစ္စကၠန္႔လွ်င္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ျဖင့္ အာရံုေပါင္း သန္းတစ္ရာခန္႔ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ လွည့္လည္ေနသည္ဟုလည္း သိရသည္။ အံ့ၾသစရာေပတည္း။

ဦးေနွာက္တစ္ခုလံုးသည္ ခံစားမွဳ၊ ေစစားမွဳ၊ စဥ္းစားမွဳ၊ မွတ္ဉာဏ္၊ ေတြးေခၚဉာဏ္တုိ႔ျဖင့္ သက္ဆုိင္ရံုမွ်မက အျခားေသာ ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းမ်ား အလုပ္မွန္မွန္လုပ္ရန္လည္း ထိန္းခ်ဳပ္ကြပ္ကဲေပးသည္။ အာရံု ငါးပါး က်က္စားရာလည္းျဖစ္သည္။ အမွန္အားျဖင့္ မည္သည့္အဂၤါမွ် ဦးေႏွာက္ေအာက္မွ မလြတ္။သုိ႔ျဖစ္၍ ဦးေႏွာက္သည္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး၏ ဘုရင္ျဖစ္ေလသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္မွာ အလြန္အေရးၾကီး၏။ သူ႔ကို ဒဏ္ရာအလြယ္တကူ မရေအာင္ ဦးေခါင္းခြံျဖင့္ ကာထားသည္။ေဆာင့္ျခင္း၊ ေအာင့္ျခင္းကို ခံႏုိင္ရန္ အေျမွးပါးမ်ား၊ ဦးေႏွာက္အေျမွးရည္မ်ားျဖင့္ ၀န္းရံထားသည္။လုိအပ္ေသာ အာဟာရေအာက္စီဂ်င္မ်ားကို သူမ်ားထက္ေစာ၍ ပို၍ရသည္။

တစ္ကိုယ္လံုးအေလးခ်ိန္၏ ၂ ရာခုိင္ႏွဳန္းသာရွိေသာ ဤဦးေနွာက္သည္ တစ္ကိုယ္လံုးအတြက္ ပို႔ေသာ ေသြးထုထည္၏ ၂၅ ရာခုိင္ႏွဳန္းကို ရသည္။ ဤသို႔ရႏုိင္ရန္ ဦးေနွာက္၌ ေသြးေၾကာမ်ားသည္ (၇) စကၠန္႔၌ ဦးေနွာက္ေသြး တစ္ပတ္လည္သည္။ ဦးေႏွာက္သိုိ႔ ေသြးေရာက္ရွိျခင္းမရွိသည္မွာ ၁၂ မိနစ္ၾကာလွ်င္ မ်က္စိျပာတတ္၊ မူးတတ္၏။ ဦးေနွာက္သည္ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ အေရးၾကီးဆံုး အဂၤါျဖစ္သကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္ဆံုးလည္းျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ သူ၏အတြင္းပိုင္း တည္ေဆာက္ပံုမွာလည္း ရွဳပ္ေထြးလွ၏။ ယခတုိင္ တိတ္ိက်က် မသိရေသး။သို႔ျဖစ္၍ ဦးေႏွာက္ကို အတုလုပ္၍ မရ၊ အစားထုိး၍ မရေသးျခင္း ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ကို မထိခိုက္ေအာင္၊ ဦးေခါင္းဒဏ္ရာမရေအာင္၊ အရုိက္မခံရေလေအာင္ ဂရုစိုက္ရ၏။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးက်န္းမာေအာင္ ဂရုဟစိုက္မွလည္း ဦးေႏွာက္ၾကည္၍ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ေပသည္။ဉာဏ္ေကာင္း/ မေကာင္းမွာ မ်ိဳးရုိးဗီဇ၊ ေမြးရာပါဦးေႏွာက္၏ အစြမ္းသတၱ၊ အလုပ္လုပ္ပံုတုိ႔ အေပၚတြင္ အဓိကတည္ေသာ္လည္း ေလ့က်င့္မွဳ၊ အသံုးခ်မွဳအေပၚတြင္လည္း တည္သည္။သို႔ျဖစ္၍ ဦးေႏွာက္ကို အျမဲအသံုးခ်သူ၊ ၾကိဳးစားသူမ်ားသည္ အျခားသူမ်ားထက္ ဉာဏ္ရည္သာေပသည္။
ဦးေႏွာက္ကို အသံုးခ်လြန္း၍ ဦးေႏွာက္ပ်က္သည္၊ ရူးသည္ဆုိသည္မွာ မမွန္ပါ။ အသံုးမခ်၊ အသံုးခ်လြဲ၍သာ ရူးရျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးေနွာက္ကား အသံုးခ်ေလ ေကာင္းေလပင္။

အခန္း(၆)

ပညာေရးအတြက္ သမုိင္းမွေပးေသာ သင္ခန္းစာ

၁၈၀၆-ခုနွစ္တြင္ ပရပ္ရွား(ဂ်ာမနီ)နုိင္ငံသည္ ျပင္သစ္တုိ႔ႏွင့္ စစ္ျဖစ္ပြါးရာ ေယးနား(Jena) ျမိဳ႕စစ္ပြဲတြင္ ပရပ္ရွားတုိ႔ အတံုးအရံုး၊ မရွဳမလွ က်ဆံုးၾကျပီး၊ ယင္းျဖစ္ရပ္ကို ပရပ္ရွားတုိ႔က `ေယးနားကံဆုိးမုိးေမွာင္က်မွဳ`(Disaster if Jena) ဟု ေခၚတြင္ခဲ့ၾကေလသည္။

စစ္ရွံဳးမွဳမွာ ပရပ္ရွားတုိ႔၏ဇာတ္မာန္ကို က်င္စက္ႏွင့္တို႔၍ လွဳပ္ႏုိးသကဲ့သို႔ ခံစားၾကရျပီး အမ်ိဳးသား ရွင္သန္ထေျမာက္ေရးအတြက္ နည္းလမ္းမ်ားကို သံုးသပ္ၾကံဆၾကရာ..ပရပ္ရွားႏုိင္ငံသည္ ဖရက္ဒရစ္ ၀ီလ်ံ လက္ထက္ ၁၇၁၇-ခုႏွစ္တြင္ ကေလးမ်ား၏ပညာေရးကို ႏုိင္ငံေတာ္မွ စတင္ဂရုစိုက္ေသာ္လည္း အမ်ိဳးသားပညာေရးအျဖစ္ တစ္မ်ိဳးသားလံုး၏ပညာေရးအထိ မေရာက္ရွိေၾကာင္း ေတြ႔ရွိလာၾကပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာေရးကိုပုဂၢဳိလ္တစ္ဦး၏ကိစၥ၊ မိဘကိစၥ၊ လူတစ္စု၏ကိစၥအေနနဲ႔ မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ဉာဏ္ပညာကို အမ်ိဳးသားေရးအျဖစ္ အသံုးျပဳႏုိင္ရန္ တစ္ခဲနက္ သႏၷိ႒ာန္ခ်ျပီး ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ၾကပါေတာ့သည္။
သို႔ႏွင့္ ေယးနားျမိဳ႕၌ စစ္ျဖစ္ပြါးျပီး (၆၄)ႏွစ္အၾကာ ၁၈၇၀-ခုနွစ္တြင္ စစ္ထပ္မံျဖစ္ပြါးရာ ဆီးဒန္းျမိဳ႕(Sedan)စစ္ပြဲ၌ ျပင္သစ္တု႔ိ မရွဳမလွရွံဳးျပီး တတိယေျမာက္ နပိုလီယံမွာ ပရပ္ရွားမ်ားထံ လက္နက္ခ်လုိက္ရေလေတာ့သည္။
ယင္းစစ္ပြဲႏွင့္ပတ္သက္ျပီး သမုိင္းမွတ္တမ္းတင္ခ်က္မွာ `ပရပ္ရွားေက်ာင္းဆရာမ်ား၏ေအာင္ပြဲ`(Victory of Prussian Schoolmasters) ဟူ၍ ျဖစ္သည္။`ပရပ္ရွား တပ္မေတာ္၏ေအာင္ပြဲ`(Victory of Prussain Army) ဟု မွတ္တမ္းမတင္ၾကပါ။အမ်ိဳးသားပညာေရးစနစ္ ေအာင္ျမင္စြာ တည္ေဆာက္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ စစ္ေအာင္ႏုိင္ျခင္းျဖစ္သည္ကို တင္စားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ယင္းျဖစ္ရပ္အေပၚသံုးသပ္ခ်က္မွာ ပညာေရးစနစ္ေျပာင္းလုိက္ေသာေၾကာင့္….
(က)တစ္မ်ိဳးသားလံုး ဉာဏ္ပညာထက္ျမက္လာမွဳ၊
(ခ)တာ၀န္သိတတ္လာမွဳ၊
(ဂ)စည္းရံုးလာၾကမွဳ စသည္မ်ားေၾကာင့္ ျပင္သစ္တုိ႔ကို အႏုိင္ တုိက္ႏုိင္သည္ ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

နိဂံုး

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကမၻာေပၚရွိ တုိင္းျပည္တုိင္း၊ လူမ်ိဳးတုိင္းတြင္ ပညာေရးကို အမ်ိဳးသားပညာေရးစီမံကိန္းခ်ျပီး ေဆာင္ရြက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။
ၾကြက္သား(Muscle) စြမ္းအားထက္ ဦးေနွာက္(Brain) စြမ္းအားက ပိုျပီးထိေရာက္သည္ကို လက္ရွိကမၻာၾကီး၏ အေျခအေနအရ သက္ေသခံေနပါသည္။
ကြ်န္ုပ္တုိ႔ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ားအေနျဖင့္လည္း ပညာေခတ္လူမွဳ အဖြဲ႔အစည္းတြင္ ပါ၀င္ႏုိင္ေရးကို အေလးထား ေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။ကရင္အမ်ိဳးသားႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ က်င္းပေရးဗဟိုေကာ္မတီအေနႏွင့္လည္း အမ်ိဳးသားေရးကို ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္၍ တစ္ခ်ိန္က `ေဒါကလု`အဖြဲ႔အစည္းလုိ အမ်ိဳးသားပညာေရးပိုင္းတြင္ ျမွင့္တင္ႏုိင္လွ်င္ ပို၍ေကာင္းမည္ဟု ယူဆမိပါေၾကာင္း အၾကံျပဳတင္ျပလုိက္ပါသည္။

ပဒိုမန္းသိန္းေရႊ(ပိုးကရင္ ကြန္ဖရင့္)
၂၇၄၉-ခုႏွစ္ေျမာက္ ကရင္အမ်ိဳးသား ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္အထိမ္းအမွတ္ ကရင့္ေၾကးမံုမွ…..။

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

တူညီေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္စုံ

လူတိုင္းလူတိုင္းမွာေတာ႕ စိတ္မၾကည္မသာ ျဖစ္တဲ႕အခ်ိန္၊ စိတ္ညစ္တဲ႕အခ်ိန္၊ စိတ္ဓာတ္က်တဲ႕အခ်ိန္ေတြ၊ ၀မ္းနည္း နာက်င္ေနတဲ႕အခ်ိန္ေတြ တစ္ခါမဟုတ္ တစ္ခါေတာ႔ ရွိတတ္ၾကမွာဘဲေနာ္.. အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ား ေက်ာ္ျဖတ္ၾကပါသလဲ.. လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ပံု၊ ရင္ဆိုင္ၾကပံုခ်င္းေတာ႕ တူၾကမယ္ မထင္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ စိတ္ဓာတ္က်ရင္ ၀မ္းနည္းနာက်င္ရင္ ငိုေၾကြးၾကတယ္.. အခ်ိဳ႕က မိမိမိတ္ေဆြ၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ရင္ဖြင္႕ ေျပာျပၾကတယ္.. အခ်ိဳ႕က်ေတာ႕လည္း စိတ္ခြန္အားျဖစ္မဲ႕စာေတြ၊ စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေစမဲ႕ အဆံုးအမ တရားစာေတြ ဖတ္ၾကတယ္.. တရားထိုင္ၾကတယ္.. တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဟစ္ သီဆို တတ္ၾကပါတယ္.. ဒါက တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ စိတ္ညစ္ႏြမ္းခ်ိန္ကို ရင္ဆိုင္ ျဖတ္သန္းပံုခ်င္း မတူညီတာကို ေျပာျပခ်င္တာပါ..

ကၽြန္မစိတ္ညစ္ရင္၊ စိတ္မၾကည္မသာျဖစ္ရင္ ေအးခ်မ္းဆိတ္ျငိမ္တဲ႕ ရႈခင္းေတြ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚၾကီးကို ေငးေမာလို႕ရႏိုင္မဲ႕ ၊ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ကိုယ္႕စိတ္အာရံုေတြကို အဆံုးမရွိ လြတ္ေပးလိုက္လို႕ရတဲ႕ ေနရာမ်ိဳးမွာ ထိုင္ေနရတာကို သေဘာက် ႏွစ္သက္မိတယ္.. ဒီအခ်ိန္မွာ ဖုန္းေတြကို ပိတ္ခ်င္ပိတ္ထားမယ္.. ျပင္ပ အဆက္အသြယ္ေတြ အကုန္ျဖတ္ေတာက္လို႕ ကိုယ္မသိ၊ ကိုယ္မရင္းႏွီးတဲ႕ မ်က္စိတစ္ဆံုးျမင္ေနရတဲ႕ ေတာင္တန္းၾကီးေတြေပၚကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး အေ၀းဆံုးထိ စိတ္ကို ျဖန္႕က်က္လို႕ ခရီးႏွင္ရတာက ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အာရံုကို ျပန္လည္ လန္းဆန္းလာေအာင္၊ စိတ္ေတြ ျပန္လည္တည္ျငိမ္လာေအာင္ ကုစားတဲ႕နည္းတစ္မ်ိဳးပါဘဲ.. အဲဒီခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အိမ္ထဲမွာ ေနေနတာထက္စာရင္ အိမ္ျပင္ပကိုထြက္ျပီး လန္းဆန္း သန္႕စင္တဲ႕ ေလေျပရဲ႕ အေပြ႕အဖက္ကို ခံယူလို႕ ၾကည္လင္လွပတဲ႕ ရႈခင္းေလးေတြကို ၾကည္႕လိုက္ျပီ ဆိုရင္ ကိုယ္႕မွာ ရွိေနတဲ႕ ေသာကစိတ္ေတြ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ႕ ေအးခ်မ္းသြားတတ္ပါတယ္..


ဒီညေနလဲ တစ္စံုတစ္ရာေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေနာက္က်ိညစ္ႏြမ္းေနတဲ႕၊ ၀မ္းနည္းပင္ပန္းေနတဲ႕ စိတ္အာရံုေတြကို ေဆးေၾကာဖို႕ ကၽြန္မထိုင္ေနက် ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္တဲ႕ ျမစ္ဆိပ္ကမ္းေဘးက တာရိုးေလးကို ထြက္လာခဲ႕မိပါတယ္.. တာရိုးေလးက ျမစ္ေရမေက်ာ္ေအာင္ ေျမဖို႕ထားတဲ႕ ေနရာေပမဲ႕ ကားသြားလို႕ရတဲ႔ အထိ လမ္းအက်ယ္ရွိျပီးေတာ႕ တာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ကိုလည္း အုတ္တံတိုင္း ကာထားပါတယ္.. အုတ္တံတိုင္းဆိုေပမဲ႕လို႕ အလံုပိတ္တံတိုင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အကြက္က်ဲက်ဲ ကာထားတဲ႕ အရံအတားသေဘာမ်ိဳးပါဘဲ.. တံတိုင္းနဲ႕ကပ္ရပ္မွာ ထိုင္စရာ ကြန္ကရိ ခံုကေလးမ်ား ခပ္က်ဲက်ဲ ရွိေနျပီး တာရိုးေပၚက လမ္းကေလးကေတာ႕ ကတၱရာ ခင္းထားတဲ႕ လမ္းကေလးလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. အရိပ္ရ အပင္ေတြကို အရြယ္ညီညီ စီရီလွပစြာ လမ္းေဘး၀ဲယာ စိုက္ပ်ိဳးထားပါတယ္.. သစ္ရြက္စိမ္းတို႕ရဲ႕ ရနံ႕ကလည္း စိတ္ကိုလတ္ဆတ္ ၾကည္ျမေစႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား… တာရိုးေအာက္ကို ဆင္းလိုက္တာနဲ႕ စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ၾကီးနဲ႕အတူ ျပဳျပင္ထားတဲ႕ အရြယ္မ်ိဳးစံု၊ အပင္မ်ိဳးစံုတို႕ကို စံနစ္တက် စိုက္ပ်ိဳးထိန္းသိမ္းထားတဲ႕ အပန္းေျဖစရာေနရာ ရွိပါတယ္.. ပန္းျခံလို႕ေခၚခ်င္ေပမဲ႕ အပြင္႕ပြင္႕တဲ႕ ပန္းပင္ဆိုလို႕ စကၠဴပန္းပင္ကလြဲလို႕ က်န္တာအားလံုးက စိမ္းစိမ္းစိုစို အရြက္ဖားဖား အပင္ၾကီး၊ အပင္လတ္ေတြ ျဖစ္တာေၾကာင္႕ ပန္းျခံလို႕လဲ ေခၚဖို႕ခက္ပါတယ္.. ျမိဳ႕ေနလူထု အပန္းေျဖနားေနစရာ ဆိုတာကမွ ပိုျပီး လိုက္ဖက္ပါတယ္..

အဲဒီေနရာမွာေတာ႕ သစ္ပင္ၾကီးေတြရဲ႕ေအာက္မွာ သဘာ၀ ေက်ာက္တံုးၾကီးေတြနဲ႕ ျပဳလုပ္ထားတဲ႕စားပြဲၾကီးေတြ၊ လူေတြထိုင္စရာ ေက်ာက္ခံုေတြ ရွိပါတယ္.. ေန႕ခင္း ေန႕လည္ဆိုရင္ အနားယူသူမ်ား၊ မဂၤလာေဆာင္ အလွဓာတ္ပံုရိုက္ၾကသူမ်ား၊ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သူမ်ား ရွိေနတတ္ျပီး ညေနခင္းဆိုရင္ေတာ႕ လမ္းေလွ်ာက္လာသူမ်ား၊ ကားနဲ႕လာျပီး မိသားစုလိုက္ အပန္းေျဖ ေလေကာင္း ေလသန္႕ ရႈၾကသူမ်ားနဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးမွာေရာ တာရိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာပါ စည္ကားလွပါတယ္.. အစားအေသာက္ေရာင္းခ်တဲ႕ ဆိုင္ကေလးမ်ားလည္း ရွိေနတာေၾကာင္႕ အပန္းေျဖလာသူမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပလွပါတယ္. ကၽြန္မကေတာ႕ ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္သန္းျပီး တိုက္ခတ္လာတတ္တဲ႕ ေလေျပႏုႏု ေအးေအး ေလးေတြရယ္ ဟိုးအေ၀းမွာ အဆံုးမရွိ ျမင္ေနရတဲ႕ ေတာင္ျပာတန္းၾကီးေတြရဲ႔ ညိွဳ႕ယူဆြဲေဆာင္ႏိုင္လြန္းတဲ႕ အလွအပရယ္ေၾကာင္႕ ဒီေနရာေလးကို သေဘာက်မိတာပါဘဲ.. ေတြးခ်င္တိုင္းေတြး၊ ေငးခ်င္တိုင္းေငးလို႕ ေကာင္းတဲ႕ ေနရာေလးတစ္ခုဘဲ မဟုတ္လား။


ခုလဲ တံတိုင္းနားက ထိုင္ခံုတစ္ခုေပၚထိုင္ျပီး ဟိုးေ၀းေ၀းက ဆင္႕ကာဆင္႕ကာ စီရီလွပစြာ ရွိေနတဲ႕ ျပာရီမႈိင္းမိႈင္း ေတာင္တံတိုင္းေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္လို႔ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ေတြ ရြက္လႊင္႕ခ်င္တိုင္း လႊင္႕သြားေနတဲ႕အခ်ိန္မွာ အနီးနားမွာ ကပ္ျပီး ေပၚလာတဲ႕ အသံတစ္ခုေၾကာင္႕ စိတ္နဲ႕ကိုယ္ ျပန္တြဲမိရက္သား ျဖစ္သြားပါတယ္.. ဒီလို စိတ္ေတြ ရြက္လႊင္႕သြားလိုက္မိတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာျပီလဲဆိုတာ သတိမထားလိုက္မိေပမဲ႕ ျမစ္ျပင္က ေလေအးေၾကာင္႕ အကၤ်ီလက္တို၀တ္ထားတဲ႕ လက္တစ္ေလွ်ာက္လံုးေတာ႕ ေအးစက္ေနခဲ႕ပါျပီ။ အသံၾကားရာကို လွည္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတဲ႕ အသက္ ၇၀ေက်ာ္ ၈၀နီးပါး အဖိုးအဖြားစံုတြဲတစ္တြဲ။ အဖိုးအိုက ေတာင္ေ၀ွးေလးကို တစ္ဘက္က ကိုင္ထားရင္း လက္တစ္ဘက္က အဖြားအိုရဲ႕ လက္ကေလးေတြကို ေဖးမတြဲကူလို႕.. အဖြားအိုရဲ႕ လက္ေတြကလဲ အဖိုးရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ျမဲျမံခိုင္မာလို႕.. ၾကည္႕ရတာနဲ႕တင္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းေနျပီ.. ၾကားလိုက္ရတဲ႕ အဖိုးအိုရဲ႕ အၾကင္နာေမတၱာအျပည္႕နဲ႕ အသံကေရာ ကၽြန္မအာရံုေတြကို ဆြဲယူသြားခဲ႕တာဘဲမဟုတ္လား.. အဖိုးအိုက အဖြားကို ေျပာတဲ႕စကားက “အဖြားၾကီးေရ.. ေမာေနျပီလား.. ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ေနာ္.. ထိုင္စရာေနရာ ေတြ႔ရင္ ခနေလာက္နားရေအာင္.. ေရေရာ ဆာေနျပီလား.. ထိုင္မဲ႕ေနရာက်ရင္ အိတ္ထဲက ေရတိုက္မယ္ေနာ္” တဲ႕.. အဖြားကို ၾကည္႕ရတာ အနည္းငယ္ေတာ႕ ေမာပန္းေနပံုရပါတယ္..

တာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ လူေတြက အေတာ္မ်ားေနတယ္.. ျပီးေတာ႕ ထိုင္ဖို႕လုပ္ေပးထားတဲ႕ ခံုေတြကလဲ ေနရာလြတ္မက်န္ေတာ႕ေအာင္ လူေတြအျပည္႕ ရွိေနပါတယ္.. အထူးသျဖင္႔ေတာ႔ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ စံုတြဲကေလးေတြက ပိုမိုမ်ားျပားပါတယ္.. ဒီေတာ႕ မေနႏိုင္တဲ႕ကၽြန္မက ကိုယ္လက္ရွိ ထိုင္ေနတဲ႕ ကြန္ကရိခံုကေလးကေန ထလိုက္ျပီး “အဖုိးနဲ႕အဖြား ဒီမွာ ခနေလာက္နားပါလား.. ကၽြန္မ ဒီေဘးက အုတ္တံတိုင္းေပၚ ထိုင္လိုက္မယ္ေလ” လို႕ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္.. အုတ္တံတိုင္းရဲ႕ အျမင္႕က ခါးေလာက္ရွိတာမို႕ အဖိုးအဖြားတို႕အတြက္ အဆင္မေျပႏိုင္ေပမဲ႕ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ ထိုင္လို႕ အဆင္ေျပတာေၾကာင္႔ ခံုေနရာေလး ဖယ္ေပးျပီး အနီးနားက အုတ္တံတိုင္းေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ပါတယ္..


ခံုကေလးေပၚ ထိုင္လိုက္တဲ႕ အဖိုးအဖြားတို႕ကိုၾကည္႕ရင္း ဘာရယ္မသိတဲ႕ ခံစားခ်က္ေလးေတြနဲ႕ စိတ္၀င္တစား ေငးၾကည္႕ေနမိပါတယ္.. အဖိုးအိုက သူလြယ္လာတဲ႕ အိတ္ကေလးထဲက ေရဘူးေလးတစ္ခုကို ထုတ္လိုက္ျပီး အဖြားကို တိုက္ပါတယ္.. ဒါေပမဲ႕ အဖြားက ျငင္းလိုက္ျပီး အဖိုးကို အရင္ေသာက္ပါလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ႕ အဖိုးအိုက ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႕ ေရကို ေမာ႕ေသာက္လိုက္ျပီး အဖြားဘက္ကို ျပန္ေပးလိုက္ေတာ႕မွ အဖြားအိုက ေရကို ေျဖးေျဖးေလး ေမာ႕ေသာက္ပါတယ္.. အဖြားေရေသာက္ေနတုန္းမွာ အဖိုးအိုက အိတ္ထဲက ေနာက္ထပ္ ပစၥည္းေလးတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္ျပန္တယ္.. သူ႕လက္ထဲ ပါလာတာက လက္ကိုင္ပု၀ါေလး တစ္ထည္.. အဲဒီလက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႕ ေခၽြးစို႕ေနတဲ႕ အဖြားရဲ႕ နဖူးနဲ႕ လည္ပင္းတို႕ကို သာသာဖြဖြေလး သုတ္ေပးေနပါတယ္.. အိုး သိပ္ကို ရိုမန္တစ္ဆန္လွတဲ႕ ၾကည္္ႏူးဖြယ္ ျမင္ကြင္းကေလးပါဘဲလား..

အဖိုးကိုၾကည္႕ရတာ သူ႕အျပဳအမူေတြအတြက္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ဟန္ ဘာမွ မေတြ႔ရသလို ဒီလိုလုပ္ေပးေနတာဟာလည္း သူ႕အတြက္ ဘာမွမထူးဆန္းသလို အျမဲလုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေနတဲ႕ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕.. သက္ေတာင္႕သက္သာ ေစတနာ ေမတၱာအျပည္႕နဲ႕ပါဘဲ.. အဖြားအိုကေရာ.. သူ႕မ်က္ႏွာေပၚလည္း အဖိုးကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ အားကိုးယံုၾကည္ျခင္းေတြအျပည္႕နဲ႕ အဖိုးခုလို လုပ္ေပးေနတာကို ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္ေနတဲ႕ အျပံဳးကေလးနဲ႕အတူ မ်က္ႏွာေလးက အသက္အရြယ္ေၾကာင္႕ အိုမင္းရင္႕ေရာ္ေနေပမဲ႕လို႕ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈေၾကာင္႕ ရႊန္းစိုလင္းလက္လို႕ပါဘဲ…


ေရေသာက္ျပီး ေရဘူးေလးကို အဖိုးကိုျပန္ေပးလိုက္တဲ႕ အဖြားဟာ လက္ကိုင္ပု၀ါကို ျပန္ဆြဲယူလို႕ အဖိုးအိုကို ယုယၾကင္နာစြာနဲ႕ တစ္လွည္႕ ျပန္သုတ္ေပးေနပါတယ္.. ျပီးသြားေတာ႕မွ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ႕ ကၽြန္မဘက္ကို လွည္႕ၾကည္႕ျပီး “သမီးက တစ္ေယာက္တည္းလား.. အေဖာ္မပါဘူးလား” လို႕ ေမးလာပါတယ္.. ကၽြန္မလဲ “အဖိုးနဲ႕အဖြားတို႕လို ေပ်ာ္စရာအေဖာ္ မရွိဘူးေလ” လို႕ ရယ္ရႊင္ျပျပနဲ႕ ေနာက္ေတာက္ေတာက္ေလး ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္.. သူတို႕ ၂ေယာက္ကို ၾကည္႕ျပီး ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးကို ခံစားေနမိျပီး ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴးေလး ျဖစ္ေနခဲ႕တာေၾကာင္႕ပါ။ အဖိုးအဖြားတို႕က ကၽြန္မရဲ႕စကားကို ခပ္ဟက္ဟက္ေလး ရယ္ေမာ လိုက္ၾကပါတယ္.. အဖိုးနဲ႕အဖြားကို စိတ္ထဲကေန ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးၾကည္႕ခ်င္လာတာေၾကာင္႕ စကားစလိုက္မိပါျပီ.

“အဖြားတို႕ကို ၾကည္႕ရတာ အရမ္းၾကည္ႏူးစရာ၊ အားက်စရာေကာင္းတယ္ေနာ္.. အိမ္ေထာင္သက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲဟင္”

ကၽြန္မရဲ႔အေမးကို အဖြားက ျပံဳးျပံဳးကေလးနဲ႕ “အဖြားတို႕က ငယ္လင္ငယ္မယားေတြ သမီးရဲ႕ .. အဖြား ၁၆ႏွစ္ သမီးရဲ႕အဖိုး အသက္ ၂၀မွာ အိမ္ေထာင္က်တာ ဆိုေတာ႕ အခု အဖြားက ၇၆၊ အင္း ႏွစ္ ၆၀ရွိျပီေပါ႕သမီးရယ္.. ” လို႕ျပန္ေျဖပါတယ္..


“သားသမီးေတြေရာ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိလဲ” လို႕ေမးေတာ႕ “သား၂ေယာက္ သမီး၄ေယာက္ရွိတယ္ သမီးေရ.. အားလံုး အိမ္ေထာင္က်လို႕ အဖြားတို႕မွာ ေျမးေတြခ်ည္း ၂၀ေက်ာ္ေနျပီ… အဲ ျမစ္ေတြေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္က်သူ က်ေနျပီေလ” လို႕ျပန္ေျပာပါတယ္.. အဖြားရဲ႕အသံက အရမ္းကို ႏုညံ႕ သိမ္ေမြ႔တာပါဘဲ.. ေလသံေလးကလဲ ခ်ိဳခ်ိဳေအးေအးေလးနဲ႕ .. ၾကည္႕ရတာ သူ႕တစ္သက္မွာ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း စကားတို႕ကိုပင္ ဆိုခဲ႕ဖူးပံုမေပၚပါ..


“အဖြားတို႕ၾကည္႕ရတာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ခင္ၾကတာဘဲေနာ္.. အဖြားတို႕အိမ္ေထာင္သက္မွာ ရန္တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူးလား” လို႕ ေမးမိေတာ႕ အဖိုးက ျပန္ေျဖပါတယ္.. “သူက စိတ္သေဘာအရမ္းႏုညံ႔တယ္ သမီးရဲ႕.. အဖိုးကေတာ႕ စိတ္နည္းနည္းဆတ္တယ္.. ဒါေပမဲ႕ အဖိုးစိတ္ဆိုးမယ္ျပင္ရင္ သူက အရင္အေလွ်ာ႕ေပးလိုက္ေတာ႕ ဘယ္ေတာ႕မွ ရန္ျဖစ္စကားမ်ားတဲ႕အဆင္႕ကို မေရာက္ပါဘူးကြယ္… ”

“သူကလဲ အဖြားအေပၚ ညွာတာတာကိုးသမီးရဲ႕.. အဖြားကို စကားၾကမ္းၾကမ္းေတာင္ မေျပာခဲ႕ဖူးေတာ႕ ရန္ျဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း ဘယ္ရွိေတာ႕မွာလဲ.. အဓိက ကေတာ႕ နားလည္မႈေပါ႕သမီးရယ္.. အဖိုးက အဖြားအေပၚ အျမဲတမ္း နားလည္မႈေပးခဲ႕တယ္.. အိမ္ေထာင္ဦးစီး ေယာက်္ားေကာင္းပီသစြာနဲ႕ အဖြားကို ေဖးေဖးမမ ၾကင္ၾကင္နာနာ ရွိတယ္.. အဖြားတို႕ မိန္းမေတြရဲ႕ စိတ္က ကိုယ္႕ေယာက်္ားကို အားကိုးတြယ္တာ တတ္တဲ႕ စိတ္မ်ိဳးရွိတယ္ေလ.. ေယာက်္ားလုပ္သူက ေကာင္းေနရင္ မိန္းမေတြကလဲ အိမ္ေထာင္ရွင္မ ေကာင္း ပီသဖို႕ ဘယ္၀န္ေလးေတာ႕မလဲ သမီးရယ္… ကိုယ္ခ်စ္လို႕ ထူေထာင္ထားတဲ႕အိမ္ေထာင္ေရးကို တစ္သက္လံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ ရိုးေျမက်တဲ႕အထိ ျဖတ္သန္းခ်င္တာေလ.. သမီးအဖိုးကလဲ ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးဘဲရွိပါတယ္.. ဒီေတာ႕ အဖြားတို႕က မခ်မ္းသာေပမဲ႕ ဘ၀ကို နားလည္မႈေလးေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ၾကေတာ႕ စိတ္ေအးခ်မ္းတယ္ သမီးရဲ႕” အဖြားရဲ႕ ေလသံေအးေအးေလးက သူ႕ရဲ႕စိတ္ေလးလိုပါဘဲ ေအးခ်မ္းလိုက္တာေနာ္… သူတို႕ေျပာတဲ႕စကားေတြဟာ အမွန္ျဖစ္လိမ္႕မယ္ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မရင္ထဲက ယံုၾကည္မိပါတယ္.. သူတို႕ရဲ႕ စိတ္သ႑ာန္ေတြက သူတို႕ရဲ႕ အျပဳအမူ ေပၚမွာတင္မက မ်က္ႏွာေပၚမွာပါ ေဖာ္ျပေနသားဘဲေလ..


“အဖြားတို႕အိမ္ေထာင္ေရးက သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းတာဘဲေနာ္ .. အားက်ဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ.. အဖိုးရဲ႕ နားလည္မႈကို ရထားတဲ႕ အဖြားက ကံေကာင္းသလို အေလွ်ာ႔ေပးတတ္တဲ႕ အဖြားကို ရတာလဲ အဖိုး ကံေကာင္းတာပါဘဲေနာ္.. ”

ကၽြန္မက ေျပာလိုက္ေတာ႕ အဖြားက ကၽြန္မကို ရင္းႏွီးခင္မင္စိတ္ေၾကာင္႕ ထင္ပါရဲ႔.. ေမးခြန္းေလးတစ္ခု ျပန္ေမးပါတယ္.. “ဒီလိုဆို သမီးကေရာ သမီးရရွိထားတဲ႕အခ်စ္က ဘယ္လိုအခ်စ္မ်ိဳးလဲ.. နားလည္မႈေပးတဲ႕အခ်စ္လား.. အေလွ်ာ႕ေပးတဲ႕ အခ်စ္မ်ိဳးလား၊ အဲဒီအခ်စ္မွာ သမီးကိုယ္တိုင္ကေရာ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မႈ ရရဲ႕လား” တဲ႕


ကၽြန္မကသာ ေမးခြန္းေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေမးလာခဲ႕ေပမဲ႕ ျပန္ေမးလိုက္တဲ႕ အဖြားရဲ႕ ေမးခြန္းမွာ ကၽြန္မႏႈတ္ေတြ ဆြံ႕အလို႕သြားခဲ႕ပါတယ္.. ျပန္ေျဖစရာစကား ရွာမရတာနဲ႕ဘဲ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးသာ လုပ္ေနလိုက္မိပါေတာ႕တယ္… စိတ္ထဲက တီးတိုးေလး ေျပာေနမိတာက “သမီးလဲ အဖြားလို ကံေကာင္းခ်င္ပါတယ္.. အခ်စ္မွာ သာယာခ်မ္းေျမ႕ခ်င္တာပါဘဲ အဖြားရယ္.. ဒါေပမဲ႕…….”


“ကဲ… သမီးေရ.. မေမွာင္ခင္ အဖုိုးတို႕ ျပန္လိုက္ဦးမယ္.. ညေနတိုင္း အဖိုးတို႕က လမ္းလာလာေလွ်ာက္တယ္ေလ.. ဟိုးနားေလးက အိမ္မွာေနတယ္သမီးေရ. ေရာက္ရင္ ၀င္လာလည္ေနာ္.. သမီးအဖြားက ခုခ်ိန္ထိ အဖိုးကို ဟင္းခ်က္ေကၽြးတုန္း.. သူက ဟင္းခ်က္္သိပ္ေကာင္းတာသမီးရဲ႕… လာလည္ရင္ သမီးကို အဖြားလက္ရာနဲ႕ ထမင္းေကၽြးမယ္ေနာ္.. ”

အဖိုးက ေျပာေျပာဆိုဆို ေတာင္ေ၀ွးကိုေကာက္လို႕ အရင္ထလိုက္ျပီး လက္ကေလး ကမ္းလိုက္ကာ အဖြားထႏိုင္ေအာင္ ၾကင္ၾကင္နာနာေလး တြဲထူလိုက္ပါတယ္.. အတြဲခံရတဲ႕အဖြားရဲ႕ လက္ကေလးေတြကလည္း အဖိုးရဲ႕ လက္ေတြကို အားကိုးတၾကီး ဆုပ္ကိုင္လို႕..

“သမီးလဲ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေတာ႕ မေမွာင္ခင္ျပန္ေနာ္.. အၾကာၾကီးမထိုင္နဲ႕ ျမစ္ျပင္ကလာတဲ႕ေလက ေအးေတာ႕ အေအးမိမယ္.. ဒီဘက္ေရာက္ျဖစ္ရင္ အဖြားတို႕ဆီလဲ လာလည္ေနာ္” လို႕ အသံေအးေအးေလးနဲ႕ အဖြားက သံေယာဇဥ္ၾကီးတတ္စြာ ၀င္ေျပာလိုက္ပါတယ္..

တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္တြဲျပီး တစ္ေရြ႕ေရြ႕ ေ၀းကြာသြားတဲ႕ အဖိုးနဲ႕ အဖြားကိုၾကည္႕ျပီး ခံစားခ်က္တစ္မ်ိဳးေၾကာင္႕ မ်က္ရည္စတစ္ခ်ိဳ႕ မ်က္၀န္း အိမ္မွာ ရစ္၀ဲ လာမိပါတယ္.. ၾကည္ႏူးမႈေၾကာင္႕ က်တဲ႕မ်က္ရည္လား.. ဘာအတြက္ေၾကာင္႕ က်တဲ႕ မ်က္ရည္လဲ ဆိုတာကိုေတာ႕ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေ၀ခြဲဖို႕ ခက္လွေပမဲ႕ နားလည္စာနာမႈ၊ အေလွ်ာ႔ေပးသိတတ္မႈ၊ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈ စသည္တို႕ျဖင္႕ ယွက္ဖြဲ႕ထားတဲ႕ အဖိုးအိုနဲ႕ အဖြားအိုတို႕ရဲ႕ ေလးစား အားက်ဖြယ္ တူညီေသာ ခ်စ္ျခင္း မ်ိဳးကိုေတာ႕ လိုခ်င္ မက္ေမာ လွပါတယ္ေလ။ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး စာနာနားလည္မႈ၊ ေဖးမကူညီမႈ၊ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈ၊ ေလးစား ခ်စ္ခင္မႈေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ ထားမယ္ဆိုရင္ သာယာလွပလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ ခ်စ္ျခင္းတစ္စံု ျဖစ္လာမွာေတာ႕ ေသခ်ာသားဘဲ မဟုတ္ပါလားေနာ္။

လူတိုင္းလူတိုင္း တူညီေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ..

(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္မွ ကူးယူတင္ျပသည္)

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ေနာင္တ မရေၾကး

လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းနဲ႕ နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ၾကံဳရတဲ႕အခ်ိန္မ်ိဳး ရွိခဲ႕ၾကဖူးမွာပါေနာ္.. ေရြးခ်ယ္စရာတစ္ခုခုကို ဘယ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ရမွန္းမသိ ဗ်ာမ်ားခဲ႕ၾကဖူးပါလိမ္႕မယ္.. အဲဒီေရြးခ်ယ္စရာ ၂ခုထဲမွာမွ တစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္ျပီးျပီဆိုခဲ႕ရင္ေတာ႕ ဘာေၾကာင္႕ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပတ္သားတဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ ေရြးခ်ယ္တာ ျဖစ္လို႕ ေနာင္တ မရေၾကးက အေကာင္းဆံုး မဟုတ္လား.. ေရြးခ်ယ္ေတာ႕မယ္ဆိုရင္ ဘ၀မွာ အဓိက ဦးစားေပးသင္႕တာကို ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး ေရြးခ်ယ္ရမွာပါဘဲ.. ေရြးျပီးျပီ ဆိုရင္ေတာ႕ ဘယ္လိုရလာဒ္ကို ရလာသည္ျဖစ္ေစ၊ ေက်နပ္စြာ လက္ခံရမွာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္…. ဒီေနရာမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တာနဲ႕ စပ္လ်ဥ္းျပီးေတာ႕ ဖတ္ခဲ႕ဖူးတဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ထဲက လူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..

၁၉၂၄ ခုႏွစ္က ပဲရစ္မွာ က်င္းပတဲ႕ အိုလံပစ္ျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ ကႏူးေလွေလွာ္ျပိဳင္ပြဲကို စျပီးထည္႕သြင္းက်င္းပဖို႕ ေၾကာ္ျငာပါတယ္.. အဲဒီကႏူးေလွျပိဳင္ပြဲမွာ ပါ၀င္တဲ႕ အားကစားသမား ေလးေယာက္ ေလွာ္ရတဲ႕ ကစားနည္းမွာမွ အႏိုင္ရမယ္လို႕ ေရပန္းစား ထင္ေၾကးေပး ခံရဆံုး အသင္းက USA အသင္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္.. အဲဒီ ျပိဳင္ပြဲ၀င္ဦးေရ ၄ေယာက္ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ရတဲ႕ ကႏူးေလွေလွာ္ အသင္းထဲမွာ ပါ၀င္တဲ႕ အငယ္ဆံုး အားကစားသမားက ဘီလ္ ေဟဗင္ ျဖစ္ပါတယ္..

အိုလံပစ္ျပိဳင္ပြဲ နီးလာတဲ႕အခ်ိန္မွာ တိုက္ဆိုင္တာက ဘီလ္ရဲ႕ ဇနီးဟာ ပထမဆံုး သားဦး ကိုယ္၀န္ကို မီးဖြားဖို႕ အဆင္သင္႕ျဖစ္ေနပါျပီ. သူမ မီးဖြားမဲ႕ရက္ဟာလည္း ဘီလ္တို႕ ပဲရစ္ကို ျပိဳင္ပြဲ သြား၀င္မဲ႕အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါတယ္.. ၁၉၂၄ခုႏွစ္အခ်ိန္ဆိုတာ အေမရိကနဲ႕ ျပင္သစ္ျပည္တို႕ဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြ မရွိေသးတဲ႔အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္.. ျပိဳင္ပြဲ၀င္ဖို႕ သြားမယ္ဆိုရင္ သမုဒၵရာကိုျဖတ္လို႕ သေဘာၤနဲ႕ ရက္အေတာ္ၾကာ သြားရတဲ႕ ေရေၾကာင္းခရီးသာ ရွိပါတယ္.. ဒီေတာ႕ ဘီလ္ခင္မ်ာ ျပိဳင္ပြဲနဲ႕ ဇနီး မီးဖြားမဲ႕အေရးၾကားမွာ ဗ်ာမ်ားျပီး အက်ပ္ရိုက္ေနရွာပါေတာ႕တယ္.. သူ႕ဇနီး သားဦးေလးေမြးဖြားမဲ႕အခ်ိန္ကို လစ္လ်ဴရႈျပီး ျပိဳင္ပြဲကိုပဲ ဆက္၀င္ရမလား.. ဒါမွမဟုတ္ ျပိဳင္ပြဲကို သြားမျပိဳင္ေတာ႕ပဲ ဇနီးမီးဖြားတာကို ေစာင္႕ဖို႕ ျပိဳင္ပြဲက ႏႈတ္ထြက္လိုက္ရမလား ဆိုတာ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနပါတယ္..

ဘီလ္ရဲ႕ ဇနီးကေတာ႕ ျပိဳင္ပြဲကို သြားေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႕ သူ႕ကို တြန္းအားေတြ ေပးရွာပါတယ္.. ဘာလို႕ဆိုေတာ႕ ဒီအိုလံပစ္ ျပိဳင္ပြဲမွာ သြားေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ခြင္႕ရဖို႕ဆိုတာဟာလည္း ဘီလ္အေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ဆံုး စိတ္ကူးအိပ္မက္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ႕တာကို သူ႕ဇနီးက သိထားျပီးသားပါ။ ဒါေၾကာင္႕လည္း ဘီလ္အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႕ ေတြေ၀ေနတာ၊ ခက္ခဲေနတာ ျဖစ္ပါတယ္.. ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး ျပိဳင္ပြဲကေန ႏႈတ္ထြက္လို႕ သူ႕မိန္းမ မီးဖြားခ်ိန္မွာ သူကိုယ္တိုင္ ေဘးနားမွာ ရွိေနဖို႕ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေတာ႕တယ္.. သူ႕ဘ၀မွာ သူဘာကို ဦးစားေပး ေရြးခ်ယ္သင္႕တယ္ဆိုတာ သူသိပါတယ္.. ေမြးလာမဲ႕ ကေလးေလးအတြက္ သူ႕မက္ခဲ႕ရတဲ႕ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို စြန္႕လႊတ္ဖို႕ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ..

သူသြားမျပိဳင္ျဖစ္လိုက္တဲ႕ ၄ေယာက္ေလွာ္ ကႏူးေလွျပိဳင္ပြဲမွာ ဘီလ္မပါ၀င္ခဲ႕ေပမဲ႕ သူတို႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ အသင္းက ေရႊတံဆိပ္ ရရွိသြားခဲ႕ပါတယ္.. ဒါေပမဲ႕ ဘီလ္ရဲ႔ ဇနီးကလည္း ကေလးေလးကို ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ျပီးမွ မီးဖြားခဲ႕တာေၾကာင္႕ တကယ္တမ္း ဘီလ္ျပိဳင္ပြဲကို သြားျပိဳင္ခဲ႕မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ျပန္လာတဲ႕အခ်ိန္နဲ႕ ကေလးမီးဖြားခ်ိန္ဟာ အခ်ိန္မွီႏိုင္တဲ႕ အေနအထားပါ။ လူေတြအားလံုးက ဘီလ္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကိုၾကည္႕ျပီး ရွက္စရာ ေကာင္းတယ္.. ဘီလ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားတယ္လို႕ ေ၀ဖန္ၾကေပမဲ႕ ဘီလ္ေဟဗင္က “သူ႕ဘ၀မွာ ဘယ္ဟာက အေရးအၾကီးဆံုးဆိုတာ သူ႕ကိုယ္သူသိပါတယ္.. ေမြးဖြားလာမဲ႕ သူ႕သားအတြက္၊ သူ႕မိသားစုအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဖခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္.. ေရႊတံဆိပ္ဆိုတာ အခြင္႕သင္႕ရင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္မွာ ရေအာင္ယူႏိုင္ေပမဲ႕ သူ႕သားေမြးဖြားခ်ိန္ကို သူ႕ဘ၀မွာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ၾကံဳမွာ မဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး… ဒါေၾကာင္႕ သူမွန္တယ္ထင္လို႕ စဥ္းစားေရြးခ်ယ္ခဲ႕တဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတြက္ နည္းနည္းမွ ေနာင္တမရပါဘူး” လို႕ေျပာပါတယ္..

ဘီလ္ေဟဗင္ရဲ႕ စိတ္၀င္စားစရာ ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္းအရာက သူ႕မိန္းမဟာ သားေယာက်္ားေလးကို ေမြးဖြားခဲ႔ျပီး သားေလးကို ဖရန္ခ္႕ေဟဗင္ လို႕ နံမည္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္.. ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၂၈ႏွစ္ၾကာလို႕ ၁၉၅၂ခုႏွစ္ေရာက္တဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ ဘီလ္ဟာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ လက္ခံရရွိပါတယ္.. အဲဒီေၾကးနန္းဟာ ၁၉၅၂ခုႏွစ္ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ကို အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံအျဖစ္ လက္ခံက်င္းပတဲ႕ ဖင္လန္ႏိုင္ငံကေန သူ႕သားဖရန္ခ္႕က ပို႕လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္… ေၾကးနန္းထဲမွာ ပါတာက “ ဒယ္ဒီ…. သား ေမြးဖြားမဲ႕အခ်ိန္နဲ႕ တိုက္ေနတာေၾကာင္႕ ဒက္ဒီ လက္လြတ္ဆံုးရံႈးခဲ႕ရတဲ႕ ေရႊတံဆိပ္ကို သား အရယူလိုက္ပါျပီ.. မၾကာခင္ ေရႊတံဆိပ္နဲ႕အတူ အိမ္ျပန္လာပါေတာ႕မယ္..” ဆိုတဲ႕ စာသားေတြဘဲ ျဖစ္ပါတယ္..

ဟုတ္ပါတယ္.. ဖရန္ခ္႕ဟာ ကႏူးေလွျပိဳင္ပြဲမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြက္ ေရႊတံဆိပ္ ဆြတ္ခူးေပးခဲ႕ပါျပီ. သူ႕အေဖ အျမဲမက္ခဲ႕ရေပမဲ႕ သားျဖစ္သူ ဖရန္ခ္႕ေၾကာင္႕ စြန္႔လႊတ္လိုက္ရတဲ႕ အိပ္မက္၊ ဖခင္ျဖစ္သူ အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ အိပ္မက္ကို သား ဖရန္ခ္႕ကဘဲ အသက္သြင္းျပီး ေရႊတံဆိပ္ကို ဆြတ္ခူးေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္..

ဒါေၾကာင္႕လဲ ဘီလ္အျမဲေျပာတာက “လုပ္သင္႕လုပ္ထိုက္တာ တစ္ခုကို လုပ္မယ္လို႕ အေကာင္းဆံုး ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီဆိုရင္ ဘယ္ေတာ႕မွ ေနာင္တ မရပါနဲ႕တဲ႕”

Steve Goodier ရဲ႕ No Regrets ကို ဘာသာျပန္ မွ်ေ၀ပါသည္။
(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္မွ ကူးယူတင္ျပထားသည္)

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဖံႜဳလိက္ယို၀္ မာေလာဟ္ေဏ၀္ထါင္

ေဖါဟ္ဍီပႜီး ေဍာဟ္ထင္းလင္ခါင္႔
အွ္လာၟက်ံင္ ကို၀္ဟွာေဍဆၚ
ခိြက္စို၀္႓းေဃွ၀္ ပ္ုလိက္႓ႜာ္
လိက္ယို၀္မြာဲ ပ္ုဆိုဒ္အု္ထၚ
လိက္လု္အွ္ ဆိုဒ္္မု္လင္႓ၚ
ပၞာ႔ေ႓႔တၠ၀္ ထီ႔သၚ
ထီ႔လ္ုအွ္ တၠ၀္လင္ယၚ
ပ္ုဖံႜဳယွင္ေဖါဟ္ ကို၀္အု္ဟွာ
ေသွ္ယာ႔လင္သာ ဏ္ုသီးသာ
ေ႓႔တၠ၀္သို၀္ လ္ုလင္ယၚ
ေ႓႔မ္ုခႜဳဂ္ေဏ၀္ ပ္ုဖံႜဳခါင္႔
ဖံႜဳလိက္ယို၀္ မာေလာဟ္ေဏ၀္ထါင္။

ဆ္ုေက၀္လု္၀ၚ - poison

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဖႜဳံဆုိဒ္ေဖါဟ္ဆု္တုင္ၟပါင္

ယွာၟလု္ဖႜဳံတာင္လ်ဲထ၀ယ္ လိက္ထူ႔လီ ဍဳဂ္ပါင္ယိုင္ဃွဦဳ(ဃႊယ္)
ဆု္ဃွီ႔ဆု္လာ ပု္ခံင္ၟအယ္ ကုိယ္ဟွာေဍ မာေလာဟ္လာၟတယ္

လက္ယုိ၀္မြာဲမႝီၟဆုိဒ္႓ံင္ လိက္လု္အွ္ဆုိဒ္လု္ခုိင္႔ဏံင္
ဖႜဳံဆုိဒ္႓ံင္ေ႓႔လု္ဟွာဟွံင္ ႓းေကႜစုိဒ္မာေလာဟ္မာဍံင္။

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ခ်စ္သူ ရွာေဖြျခင္း

ဇာနည္ဝင္း {The Irrawaddy}


သြားေလရာ ကုိယ္ႏွင့္မကြာ ေဆာင္ထားႏုိင္သည့္ လက္ကုိင္ ဖုန္းမ်ားက ထုိင္း ႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ားကုိ ေကာင္းစြာ အက်ဳိးျပဳေနသည္။ ထုိတယ္လီဖုန္းမ်ားက ျမန္မာျပည္သားတုိ႔ ခ်စ္သူရည္းစား ရွာေဖြရာတြင္ အလြန္ အသုံးတည့္ေနေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။

ဘန္ေကာက္ ၿမိဳ႕အနီး ျမန္မာ ျပည္သား မ်ားစြာ ေရာက္ရိွ ေနသည့္ မဟာခ်ဳိင္ ေဒသတြင္ တယ္လီဖုန္း အားကုိးျဖင့္ ၾကင္ေဖာ္ ရသြားသူ အမ်ားအျပား ရိွရာ ထုိအထဲတြင္ ေက်ာ္စုိးဟု သူ႔ကုိယ္သူ မိတ္ဆက္ေသာ ေမာ္လၿမိဳင္ ဇာတိ အသက္ ၂၅ ႏွစ္ အရြယ္ စက္ရုံ အလုပ္သမား တဦးလည္း ပါ၀င္သည္။

“တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ဆုိေတာ့ ပုိၿပီး ေျပာရဲၾကတယ္၊ သက္ေသာင့္ သက္သာ ျဖစ္တယ္၊ အျပင္မွာ လူကုိယ္တုိင္ ခ်ိန္းေတြ႔ၿပီး စကား ေျပာၾကဖုိ႔ ဆုိတာ မလြယ္ဘူးေလ” ဟု ကုိေက်ာ္စုိးက ေျပာျပသည္။

ကုိေက်ာ္စုိးသည္ လြန္ခ့ဲသည့္ ႏွစ္ဆန္းပုိင္း အထိ ပင္လယ္ ကမ္းေျခ ပတၱရားၿမိဳ႕ရိွ တည္းခုိခန္း တခုတြင္ အလုပ္ လုပ္ကုိင္ခ့ဲသူ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေကာင္းမႈျဖင့္ မဟာခ်ဳိင္ရိွ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး တဦးႏွင့္ တယ္လီဖုန္း အဆက္အသြယ္ ရသြားသည္။

“ပထမဆုံးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ေျပာတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ အေၾကာင္း၊ ကုိယ့္ အေၾကာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္ အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ တပတ္ေလာက္ ေျပာၿပီးေတာ့ ဖုန္းထဲမွာပဲ ရည္းစား ျဖစ္သြားၾကတယ္” ဟု ကုိေက်ာ္စုိးက ရွင္းျပသည္။

တယ္လီဖုန္းလုိင္းမွတဆင့္ ၅ လခန္႔ ခ်စ္ႀကိဳးသြယ္ၿပီးေနာက္ ေက်ာ္စုိးက မဟာခ်ဳိင္ေဒသသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕လုိက္သည္။ ဆံထုံးေနာက္ ေယာင္ပါၿပီး တအုိးတအိမ္ ထူေထာင္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ လက္ကုိင္ဖုန္း အသုံးျပဳေရးမွာ ျမန္မာျပည္က့ဲသုိ႔ ခက္ခဲမည္ ဆုိပါက ခ်စ္သူ ရေရးသည္လည္း ခက္ခဲေနဦးမည္ဟု ကုိေက်ာ္စုိးက ဆုိသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ ဖုန္းနံပါတ္အတြက္ Sim Card တခု ၀ယ္ယူရန္ ေလွ်ာက္လႊာ အဆင့္ဆင့္တင္ၿပီး ေစာင့္ဆုိင္္းရန္ မလုိအပ္ျခင္းမွာ ၎တုိ႔၏ အခ်စ္ေရးအတြက္ အားသာခ်က္တခု ျဖစ္ေနသည္။ တယ္လီဖုန္းအတြင္း ထည့္ရမည့္ Sim Card ကုိ ျမန္မာျပည္ ကြမ္းယာဆုိင္မ်ားက့ဲသုိ႔ ေနရာတကာတြင္ ေတြ႔ရေသာ တယ္လီဖုန္းဆုိင္ေလးမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ၿပီး အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူႏုိင္သည္။ တန္ဖိုးမွာလည္း တေန႔တာ လုပ္အားခထက္ နည္းပါးသည္။

ေစ်းသက္သာသည့္ တယ္လီဖုန္းတလုံး၏ တန္ဖုိးမွာ ဘန္ေကာက္ေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမား တဦး၏ ငါးရက္ လုပ္အားခထက္ မပုိေပ။ ကုိယ္တုိင္ ဓာတ္ပုံရုိက္ၿပီး ခ်စ္သူထံ ပုိ႔လုိသူမ်ားက ကင္မရာပါသည့္ ဖုန္းကုိ ရွာေဖြ ၀ယ္ယူၾကေလသည္။ ကင္မရာပါသည့္ ဖုန္းအတြက္ ကုန္က်ေငြက အလုပ္သမားတေယာက္၏ တလ၀င္ေငြလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ႏွလုံးသားေရးအတြက္ ထုိသုိ႔ ကုန္က်ရျခင္းကုိ ၀န္ေလးၾကပုံမရပါ။


ထုိင္းသည္ ဖုန္းကုမၸဏီႀကီးမ်ား အၿပိဳင္အဆုိင္ ေစ်းကြက္ရွာသည့္ ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနရာအႏံွ႔အျပား တယ္လီဖုန္းလုိင္း အသံၾကည္လင္ ျပတ္သားမႈ ရိွေနသျဖင့္ တယ္လီဖုန္းခ်စ္သူမ်ား အဆင္ေျပစြာ တီတီတာတာ ေျပာဆုိႏုိင္ၾကေလသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ အင္တာနက္ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းေသာ္လည္း တယ္လီဖုန္းအားကုိးျဖင့္ ခ်စ္သူရည္းစား ရွာေဖြႏုိင္သည္။


တယ္လီဖုန္းအားကုိးျဖင့္ ရလာေသာ ခ်စ္သူကုိ အေလးအနက္ထားသူ ရိွသက့ဲသုိ႔ အေပ်ာ္သေဘာျဖင့္ ရည္းစားထားသူမ်ားလည္း ရိွသည္ဟု အလုပ္သမားမ်ားက ေျပာျပၾကသည္။ ရည္းစား သုံးေလးေယာက္ တၿပိဳင္နက္ထားသူလည္း ရိွသည္ဟု ဆုိသည္။

တယ္လီဖုန္းခ်စ္သူ ႏွစ္ဦးသည္ ေဒသတခုအတြင္း ေနထုိင္ပါက ၎တုိ႔၏ အခ်စ္ေရးမွာ တမ်ဳိးတဖုံ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္သည္ဟု ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းျဖင့္ စည္ကားေနေသာ မဟာခ်ဳိင္ေဒသမွ အလုပ္သမားအေရး လုပ္ကုိင္သူတဦးက ဆုိသည္။

“တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မဆုံျဖစ္ေသးဘူး၊ ဖုန္းထဲမွာေတာ့ ႀကိဳက္ေနၿပီ။ အျပင္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကတယ္၊ မေတြ႔ခင္ တေနရာရာကေန ခုိးၾကည့္တယ္။ မေခ်ာဘူး ဆုိရင္ သြားမေတြ႔ေတာ့ဘူး၊ ဖုန္းဆက္လာရင္လည္း မကုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါမ်ဳိးေတြလည္း ရိွတယ္” ဟု ပင္လယ္ေပ်ာ္မ်ားသမဂၢ မွ ကုိတင္ကုိက ေျပာျပသည္။

အလုပ္နားခ်ိန္တြင္ ဖုန္းျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနၾကသူမ်ားကုိ အေျမာက္အျမား ေတြ႔ရမည္ဟု သူက ရွင္းျပသည္။

ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားမ်ားသည္ လုပ္ငန္းခြင္ ျပင္ပတြင္ ၾကင္ဖက္ရွာေဖြရန္ ခက္ခဲသည္ဟု ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဆူကြန္ဗစ္လမ္းတြင္ ေနထုိင္သည့္ ကုိရန္ကုန္ ဆုိသူ လူငယ္တဦးက ေျပာသည္။

“ထုိင္းေတြနဲ႔ တဲြဖုိ႔က ဘာသာ စကား အခက္အခဲ ရိွတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ အလုပ္နဲ႔အိမ္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ အိမ္ေဖာ္ လုပ္တ့ဲသူလည္း အိမ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ ရည္းစားထားဖုိ႔ဆုိရင္ တျခား ေရြးစရာ မရိွဘူး၊ ဖုန္းနဲ႔ပဲ ထားၾကတယ္” ဟု ကုိရန္ကုန္က ရွင္းျပသည္။

တခ်ဳိ႕ေသာ အလုပ္သမားတုိ႔က လုပ္ငန္းခြင္ႏွင့္ အိမ္တြင္ အထီးက်န္ေနတတ္ၿပီး မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ လုပ္ရန္ တယ္လီဖုန္းကုိ အားကုိးရသည္။ မိတ္ေဆြမ်ားက တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ေအာင္သြယ္ေပးတတ္သည္ဟု ဆုိသည္။

“အလုပ္ထဲမွာ ငါတုိ႔ရြာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရိွတယ္၊ သိပ္မုိက္တယ္၊ ေျပာမလား၊ ငါ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ေျပာေပးရာကေန အဆင္ေျပသြားတာ မ်ားတာပဲ” ဟု ကုိရန္ကုန္က ေျပာသည္။

ကုိရန္ကုန္ ဆုိသည္မွာ သူ၏ အမည္ရင္း မဟုတ္ေပ၊ ရန္ကုန္သားျဖစ္ေသာ သူ႔ကုိ နယ္အသီးသီးမွေရာက္လာသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားက ေပးထားေသာ အမည္ ျဖစ္သည္။ ယခု သူ၏ ရည္းစားမွာလည္း မိတ္ေဆြမ်ားက မိတ္ဆက္ ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကုိရန္ကုန္က ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာျပသည္။

ဤသုိ႔ျဖင့္ လက္ကုိင္ဖုန္း ေပါမ်ားေသာ ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမား လူငယ္ အမ်ားအျပားတြင္ တယ္လီဖုန္းရည္းစား ကုိယ္စီ ရိွေနၾကသည္။ တလလွ်င္ ဘတ္ ၂၀၀ (၆ေဒၚလာခန္႔) အကုန္အက်ခံရုံျဖင့္ အခ်ိန္ျပည့္ ဖုန္းေျပာဆုိႏုိင္သည့္ နည္းလမ္းကုိလည္း သူတုိ႔ သိထားၾကသည္။ ဖုန္းကုမၸဏီမ်ား၏ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈက ခ်စ္သူမ်ား တယ္လီဖုန္းဖုိး ကုန္က်စရိတ္ကုိ အဆင္ေျပေစသည္။ တခ်ဳိ႕က ဘတ္ ၂၀ ျဖင့္ တေနကုန္ ဖုန္းေျပာႏုိင္သည့္ နည္းလမ္းကုိပင္ သိထားၾကသည္။

ကေလးတဲြေလာင္းႏွင့္ အိမ္ေထာင္ရွင္တခ်ဳိ႕ကလည္း လူလြတ္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ဖုန္းျဖင့္ ရည္းစားရွာၾကသည္ဟု ဆုိသည္။

အလုပ္္နားခ်ိန္ မတူညီျခင္း၊ ေနထုိင္သည့္ ရပ္ကြက္ မတူျခင္း တုိ႔ေၾကာင့္ ထုိင္းေရာက္ ျမန္မာျပည္သားတုိ႔မွ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ဆုံေတြ႔ၾကရန္ ခက္ခဲေနသည္။ အမ်ားအျပားမွာ အလုပ္သမား လက္မွတ္ မရိွသျဖင့္ လုံၿခဳံေရး အခက္အခဲ ရိွသည္၊ တေနရာမွ တေနရာသုိ႔ သြားလာရန္ စြန္႔စားရေသာေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း ဆုံေတြ႔ၾကရန္ ခက္ခဲသည္။ ဤအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ခ်စ္သူရည္းစား ရရိွရန္မွာ ပုိ၍ ခက္ခဲလာသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တယ္လီဖုန္းက သူတုိ႔၏ ႏွလုံးသားေရးရာ အခက္အခဲကုိ ေျဖရွင္းေပးလ်က္ရိွသည္။

ျမန္မာျပည္သား ၂ သန္းမွ ၄ သန္းအထိ ထုိင္းတြင္ ေရာက္ရိွေနသည္ဟု အလုပ္သမားအေရး လုပ္ကုိင္ေနသူမ်ားက ခန္႔မွန္းထားၾကသည္။ အမ်ားအျပားက လက္ကုိင္ဖုန္းကုိယ္စီႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။

ဘန္ေကာက္ေရာက္ေနသူႏွင့္ ဖူးကက္ၿမိဳ႕ ေရာက္ေနသူ၊ ခ်င္းမုိင္ (ဇင္းမယ္) ေရာက္ေနသူႏွင့္ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ မယ္ဆုိင္တြင္ ေရာက္ေနသူတုိ႔ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ခ်စ္ႀကိဳက္သြားၾကသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားမွာ ေန႔စဥ္ ျဖစ္ေပၚလ်က္ ရိွသည္။ မဟာခ်ဳိင္တြင္ အေျခခ်ေနသူ ကုိေက်ာ္စုိးက့ဲသုိ႔ ခ်စ္သူရိွရာ ေဒသသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ၿပီး ေတြ႔ၾက ဆုံၾကသည္။ ေဒသ တူသူမ်ားက အလုပ္နားခ်ိန္တြင္ လူငယ္ဘာ၀ ခ်ိန္းၾက ေတြ႔ၾကသည္။

စိတ္သေဘာထားျခင္း မတုိက္ဆုိင္၍ ကဲြကြာသြားၾကသူမ်ား ရိွသက့ဲသုိ႔ ခ်စ္သူရည္းစားဘ၀မွ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀သုိ႔ ေျပာင္းလဲသြားၾကသူမ်ားလည္း ရိွသည္။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ခ်စ္ႀကိဳက္ၿပီး သမီးရည္းစားဘ၀မွ အၾကင္လင္မယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းေနထုိင္သြားသူ မည္မွ် ရိွမည္နည္း။ ဤေမးခြန္းကုိ မဟာခ်ဳိင္ေရာက္ ကုိေက်ာ္စုိးက ေခတၱ စဥ္းစားၿပီး ေျဖပါသည္။

ကုိေက်ာ္စုိးက သူ၏ အေတြ႔အႀကဳံ၊ သူ၏ ပတ္၀န္းက်င္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအေပၚ အေျခခံၿပီး “ဆယ္ေယာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္ သုံးေယာက္ေလာက္ကပဲ တကယ္ ယူၾကတာပါ” ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။ ။

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

သိမွတ္ဖြယ္ရာ ကရင္ယဥ္ေက်းမွဳအျဖာျဖာ အပိုင္း (၁)

´ယဥ္ေက်းမွဳ` ဟုဆုိလုိက္လွ်င္ အလြန္တရာက်ယ္ေျပာနက္နဲေသာ အဓိပၸါယ္မ်ားစြာႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာစကားစုတစ္ရပ္အေနျဖင့္ ေတြ႔ျမင္လုိက္ၾကေပသည္။ကမၻာေပၚရွိ ႏုိင္ငံတုိင္း၊ လူမ်ဳိးတုိင္းတြင္ ကိုယ္ပုိင္ယဥ္ေက်းမွဳမ်ား ရွိၾကသကဲ့သို႔ အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ဖြင့္ဆုိၾကေပသည္။

´ယဥ္ေက်းမွဳ` ဟူသည္ ကိုယ္ႏွဳတ္၊ႏွလံုး သံုးပါးျဖင့္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာ သြားလာေနထုိင္ ေျပာဆုိဆက္ဆံျခင္း ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ယဥ္းေက်းမွဳ ဟူသည္ အတိတ္ကာလအေမြအႏွစ္မ်ား၏ အထိန္းအကြပ္၊ အနာဂတ္အင္အားသစ္တစ္ရပ္အတြက္ အေျခခံျခင္း၊ ယဥ္ေက်းမွဳ ဟူသည္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္လုပ္ငန္း၊ ယဥ္ေက်းမွဳ ဟူသည္ ရုပ္ႏွင့္နာမ္ ပူးေပါင္းဆက္ႏြယ္ျပီး တစ္ဦးကို တစ္ဦး မွီတြယ္ျပဳေနၾကသည္။ မိမိ၏ ရွဳေထာင့္ အသီးသီးမွေန၍ ေခတ္အဆက္ဆက္ တင္ျပေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။


`ဘာသာစာေပအႏုပညာသည္ ယဥ္ေက်းမွဳ၏ အဓိကေရေသာက္ျမစ္´ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ယဥ္ေက်းမွဳဟူသည္ ရွဳသာျမင္သာေသာ ဓေလ့ထံုးစံ အျပဳအမူမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ တြန္းအားေပးေသာ အေျခအေန အေလ့အထျဖစ္ျပီး ၄င္းအျပဳအမူကို ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ တြန္းအားေပးျခင္းသည္ ယဥ္းေက်းမွဳျဖစ္သည္။ ယဥ္ေက်းမွဳသည္ လူ႔ေဘာင္ေလာက၏ အဓိကခ်ည္တုိင္ၾကီး ျဖစ္သည္ဟု ခံယူသူလည္း ခံယူၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ယဥ္ေက်းမွဳသည္ လူတိုိ႔အတြက္ အထူးလုိအပ္ေၾကာင္း သိသာထင္ရွားပါသည္။

လူမ်ိဳးစု (၁၃၅) မ်ိဳးႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းရင္းသားတုိ႔၏ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမွဳ အသီးသီးရွိၾကသည္။ မည္သည့္ဘာသာမဆုိ ေကာင္းေသာျပဳမူေနထုိင္ေျပာဆုိျခင္းကိုပင္ အားေပးၾကသည္။
ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမွဳကိုၾကည့္လွ်င္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မွဳအစဥ္ျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၊ နတ္စားေသာ အယူ၀ါဒကို ယံုၾကည္ကုိးကြယ္သူ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားျခားနားမွဳ ရွိေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမွဳ က႑ကို ခဲြျခားၾကည့္လွ်င္….

(၁)ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မွဳ၊
(၂)စာေပႏွင့္ စကားအုပ္စုမ်ား၊
(၃)ရုိးရာဓေလ့ထံုးစံမ်ား၊
(၄)ထင္ရွားေသာ ရုိးရာပြဲေတာ္မ်ား၊
(၅)မ်ိဳးႏြယ္စုအလိုက္ ၀တ္စားဆင္ယင္မွဳ၊
(၆)လကၤာသီခ်င္းမ်ား၊
(၇)တူရိယာမ်ား၊
(၈)ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္မ်ား ထိန္းသိမ္းျခင္း၊
(၉)ရုိးရာယဥ္ေက်းမွဳအကမ်ား ေဖာ္ထုတ္ျခင္း ဟူ၍ ခြဲျခားႏုိင္ပါသည္။

တုိင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ားသည္ မိမိလူမ်ိဳးအမည္ေဖာ္ျပခ်က္(၉) ခ်က္ သိရွိနားလည္ရံုမက လက္ခံက်င့္သံုးျပီး တုိးတက္ေအာင္လည္း ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္သည္။ တျခားယဥ္ေက်းမွဳဓေလ့မ်ားကိုလည္း စူးစမ္းေလ့လာသိရွိနားလည္ျပီး ေကာင္းႏုိးရာရာ လက္ခံအတုယူရမည္ျဖစ္သည္။
သိမွတ္ဖြယ္မ်ားအေနျဖင့္ ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမွဳက႑ကို အပိုင္းခြဲ၍ တင္ျပလုိပါသည္။

(၁) ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မွဳ၊
(၂) ၀ိညာဥ္လိပ္ျပာႏွင့္ ေတာေစာင့္ေတာင္ေစာင့္နတ္မ်ားအား ယံုၾကည္ျခင္း၊
၀ိညာဥ္လိပ္ျပာကို ပိုးကရင္ဘာသာျဖင့္ ´အ၀ီးအလာ`၊ စေကာကရင္ဘာသာျဖင့္ ´ကလာ`၊
ဘြဲကရင္ဘာသာျဖင့္ `ကလယ္´ ဟုေခၚပါသည္။ လိပ္ျပာေခၚျခင္း၊ လိပ္ျပာႏွင္ျခင္းတုိ႔ကို ကရင္လူမ်ဳိးအမ်ားစုမွာ ယေန႔တုိင္ ယံုၾကည္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။စေကာကရင္အခ်ိဳ႕ စၾကာ၀ဠာအားလံုးကို ဖန္ဆင္းေသာ `ယြာ` အား ကိုးကြယ္ၾကသည္။ နတ္ကို အခ်ိဳ႕က တန္ခုိးရွင္အေနျဖင့္ ယံုၾကည္ၾကသည္။ ယံုၾကည္မွဳအရ (တန္ခုိးရွင္) ကို ပထမတန္းစားနတ္အျဖစ္ ကိုးကြယ္ၾကသည္။

ပထမတန္းစားနတ္မ်ားမွာ…

(၁) မူဟား၊ (၂) ထီးကဆာေကာ္ကဆာ၊ (၃) မူေကာ္လီ(မာန္နတ္)၊ (၄) ဖီးဘီးေယာ္၊ (၅) ခူးေသ (၆) ကာကြယ္
ဟူ၍ ယံုၾကည္ရာကိုလုိက္ျပီး ပသမွဳျပဳၾကသည္။

ဒုတိယနတ္သရဲမ်ားမွာ…..

(၁) တရဲ႕တခါ၊
(၂) တာမူဟား၊
(၃) တာကယာ ျဖစ္ျပီး ၀ဋ္မက်ြတ္ေသာ နတ္မ်ားျဖစ္သည္။

တတိယနတ္မ်ားမွာ…..

(၁) ေမာ္ယာ၊
(၂) ပသို၊
(၃) ေလာ္၊
(၄) ဘားနား၊
(၅) ေဒၚတကား နတ္မ်ားျဖစ္ျပီး ေကာင္းက်ိဳးႏွင့္ ဆုိးက်ိဳးမ်ားကို ေပးတတ္ေသာနတ္မ်ားျဖစ္သည္။
ကရင္ျပည္နယ္ႏွင့္ ကယားျပည္နယ္ နယ္စပ္ရွိ ဂဲခုိႏွင့္ ပေဒါင္ (ကယန္း) မ်ားတြင္လည္း ေအာက္ပါနတ္မ်ား ပူေဇာ္ပသမွဳျပဳၾကသည္။
(၁) က၊
(၂) လူ၊
(၃) ကန္၊
(၄) ေမာ္ခီး၊
(၅) တရာနာ၊
(၆) တကာေဒး၊
(၇) တဒြန္ဟိန္ေခါင္၊
(၈) တနဲေနာခု၊
(၉) တာ နတ္မ်ားတုိ႔ျဖစ္ၾကသည္။စပါး ရိတ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ ပူေဇာ္ပသျခင္းကို ျပဳၾကသည္း။စပါး အထြက္တုိးျခင္း၊ လာဘ္လာဘရႊင္သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။

ဒူေ၀ရုိးရာနတ္

ဒူေ၀ကို ရုိးရာနတ္အျဖစ္ ယခင္က သတ္မွတ္ပူေဇာ္ၾကသည္။ ဇြဲကပင္ေတာင္ေျခရွိ ကရင္လူမ်ဳိးမ်ား ရွင္ျပဳသည့္အခါ၊ ခရီးေ၀းထြက္သည့္အခါ၊ မဂၤလာေဆာင္သည့္အခါ ဒူေ၀ေစတီသို႔ သြားေရာက္၍ ကန္ေတာ့ၾကသည္။ဒူေ၀ေစတီတြင္ နတ္ဆရာၾကီးသည္ ရုိးရာဓေလ့ႏွင့္အညီ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးၾကသည္။
အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ `ဒူေ၀´ နတ္သည္ နတ္မဟုတ္ပါ။ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ပုိးကရင္အခ်ိဳ႕က ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မွဳတစ္ရပ္သာ ျဖစ္သည္။ ဒူေ၀ေစတီသည္ မဂၤလာေဆာင္ၾကမည့္ သတုိ႔သား၊ သတုိ႔သမီးမ်ား၏ သစၥာျပဳရာ၊ တုိင္တည္ရာသစၥာတုိင္ ဒူေ၀ေစတီေတာ္သာျဖစ္သည္။ နတ္ဆရာၾကီးဆုိသည္မွာလည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ဘိသိက္ဆရာနွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္သည္။

မဂၤလာေမာင္ႏွံအား ဆံုးမၾသ၀ါဒစကား၊ ခ်ီးျမင့္ေပးျပီး စီးပြါးေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမွဳေရး၊ လုပ္ငန္းအေထြေထြ တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ နည္းလမ္းညြန္ျပေပးျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕မွာ ရုိးရာနတ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ယံုၾကည္ဆဲ ျဖစ္သည္။တခ်ိဳ႕ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ပုိးကရင္မ်ားသည္ ပန္းနတ္ကို ကိုးကြယ္ၾကသည္။ တန္ခူးလႏွင့္ သီတင္းကြ်တ္လတြင္ ပန္းနတ္ ကန္ေတာ့ျခင္း၊ နတ္စားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ဘားအံျမိဳ႕နယ္ႏွင့္ လွဳိင္းဘြဲ႔ျမိဳ႕နယ္ရွိ ေက်းရြာအခ်ိဳ႕တြင္ ပန္းနတ္ကို ကိုးကြယ္ၾကသည္။ ဥေဒါင္းေက်းရြာ၊ ၀ဲကရင္ေက်းရြာ၊ ဒြန္သေရာင္ရြာမ်ားတြင္ အမ်ားဆံုး ကိုးကြယ္ၾကသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမယ္…။
ေစာေအာင္သိန္း
Labels: article

ဆက္ဖတ္ရန္....

ျပန္ေခါက္ထားပါ...