ဆရာဟူသည္

ဆရာဟူသည္

“ဆရာ“ဟူသည္ ေနာင္တစ္ေခတ္တြင္ တုိင္းျပည္၏ သမုိင္းေပးတာ၀န္ကို ပခံုးေျပာင္းကာ တာ၀န္ယူၾက မည့္ တုိင္းျပည္၏ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ သားေကာင္းရတနာမ်ားကို ပံုသြင္းကာ ေမြးထုတ္ေပးၾကမည့္ မႏုႆ ပန္းပုဆရာမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ငယ္ရြယ္သူ တပည့္မ်ားကို လုိခ်င္သည့္ပံုေပးေအာင္ ဆရာမ်ားက ပံုသြင္ၾကရမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာမ်ား၏ အခနး္က႑သည္ အလြန္အေရးၾကီးလွေပသည္။



မည္သည့္အတတ္ပညာမဆုိ “ဆရာ” မရွိဘဲ အလုိလိုတတ္ေျမာက္မလာေပ။ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ။ ၾကားဆရာ ဟူ၍ ရွိေပသည္။ ဆရာက တပည့္တုိ႔ကို ငယ္စဥ္ကစ၍ ၀ိဇၨာသိပၸံစသည့္ ပညာတုိ႔ကို သင္ေပး ျခင္းျဖင့္ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာ၀န္၊ စစ္ဗိုလ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ စသည္ျဖင့္ ႏုိင္ငံတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ေသာ လုပ္သားေကာင္းမ်ား ျဖစ္လာေပသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဆရာ၏ အလုပ္သည္ မြန္ျမတ္လွေပသည္။

ဆရာဟူသည္ ၀ါသနာ၊ ေစတနာ၊ အနစ္နာ၊ ကရုဏာ စသည့္ နာေလးနာကို လက္ကိုင္ထားျပီးလုပ္ကိုင္မွ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေပမည္။

“ဆရာ” ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးသည္ ၾကီးမားလွေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာကို ဘုရးႏွင့္တစ္ဂိုဏ္းတည္း ထားၾကသည္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ မိဘ၊ ဆရာဟူ၍ အနေႏာၱအနႏၱငါးပါးတြင္ ဆရာသည္လည္း တစ္ပါး အပါအ၀င္ျဖစ္ပါသည္။
တကၠသိုလ္တင္ခ၏ ဆရာဟူေသာ ေ၀ါဟာရေဆာင္းပါးတြင္ ဆရာဟူေသာ ေ၀ါဟာရ ဆင္းသက္ ျဖစ္ ေပၚလာပံုမွာ သင္ၾကီး ဓမၼပါလ္ေက်ာက္စာ စာေၾကာင္းရ (၂) ရတနာကံုထန္ေက်ာက္စာ စာေက်ာင္းေရ ( ၁၅)၊ ငါေပါင္သင္ႏွင့္ ငါမိလဃ္သင္ေက်ာက္စာ စာေၾကာင္းေရ (၆) တုိ႔တြင္ “ၾဆာ” ဆရာဟူ၍လည္း ေကာင္း၊ သကၠတ “အာစာရ” မွ ဆရာ ျဖစ္ေပၚလာပံုမွာ ေဟာရဟန္း သိမ္ေက်ာက္စာ စာေၾကာင္းေရ (၈) ၾကံကိုင္းၾကီးသမီးေက်ာက္စာ စာေၾကာင္းေရ (၁၈) တုိ႔တြင္ “ဆာဂ်ာဆရာ” ဟူ၍လည္းေကာင္း ေတြ႕ရပါသည္။ လက္ရွိ “ဆရာ” ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကိုမႈ ျမန္မာသကၠရာဇာ္ ၅၅၉- ခုႏွစ္တြင္ ေရးထိုးခဲ့ ေသာ မဟာကသမေက်ာင္း ေက်ာက္စာ စာေၾကာင္းေရ ၆တြင္ ေတြ႕ျမင္ရေပသည္ဟု ေဖာ္ျပထားပါ သည္။

ဆရာဟူသည္ကား စာတတ္ေအာင္ သင္ေပးရုံ၊ ပညာတတ္ေအာင္သင္ေပးရုံႏွင့္ ဆရာ့တာ၀န္ေက်ပြန္ျပီ ဟု မဆုိႏုိင္ေသးေပ။ ဆရာသည္ တပည့္မ်ားအား လိမၼာယဥ္ေက်းေအာင္ ဆံုးမေပးသူ၊ အတတ္ပညာမ်ားကို တတ္ေျမာက္ ကြ်မး္က်င္ေအာင္ သင္ေပးသူ၊ သင္ေပးရာ၌လည္း ဆရာစားမခ်န္ဘဲ သင္ေပးသူ၊ ေဘးအႏၱရာယ္ကို တားဆီးကာကြယ္ေပးသူ၊ ထုိ႔ျပင္ မိမိထက္ေတာ္ေသာ ဆရာမ်ားထံ တပည့္မ်ားကို အပ္ႏွံ၍ ပညာဆက္လက္သင္ေပးသူ ျဖစ္ရပါမည္။ သို႔မွသာ ဆရာဟူေသာ အဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ ဆရာ ျဖစ္ေပမည္မဟုတ္ပါလား။